Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Χόρεψε κιάλλο ξωτικό

Ξεθωριασμένος και απόψε ο ουρανός
Κρέμονται αναποφάσιστα τα αστέρια
Να πέσουν κι αυτά στων ματιών σου το βυθό
Ή να απέχουν από του χάους το γκρεμό ;

Κάθομαι και γω σε μιαν άκρη και σε κοιτώ
Δεν ενοχλώ της ζωής σου τον ωκεανό
Και κάτι δεν με αφήνει να στραφώ
μακριά από τη λάμψη της μορφής σου.

Χόρεψε κιάλλο γλυκό ξωτικό
μέσ' στους πολύχρωμους καπνούς σου
Γύρνα τον κόσμο σου και μια και δυο
Πάτα τους φόβους σου και σκότωσε τους.

Θα ανάψω φωτιές από όνειρα εδώ
να μεθύσουν από τους καπνούς τα αστέρια
να πέσουν χωρίς σκέψη και αυτά
στην ζάλη του έρωτα σου

Χόρεψε κιάλλο ανήσυχο ξωτικό
μέσ' στους πολύχρωμους καπνούς σου
Γύρνα τον κόσμο σου και μια και δυο
Πάτα τους φόβους σου και εξιλεώσου








Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Όταν οι εικόνες γερνούν πιο γρήγορα.

Σε λίγο καιρό θα έχει το ξεθωριασμένο χρώμα
                                      μίας ανάμνησης που δεν είσαι σίγουρος ότι υπήρξε ποτέ.

 Η ζωή
         φεύγει από τα χέρια μας.
                                       Πληθυντικός.

          Με τη συναίνεση μας.

 Και ο μεγαλύτερος φόβος μας παραμένει ο εαυτός μας. 
 Κάθε φορά στους απαράλλαχτους τόνους του Ενικού.

- Ο εαυτός μου.

- Ο εαυτός σου.

.

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Με αγάπησες; Να με αγαπάς

Καμιά φορά φυσάει αγέρας παλιός του τότε
Με κάνει να αναρωτιέμαι πόσο τάχα με αγάπησες;

Το πρώτο δάκρυ μετράει στιγμές
Το επόμενο με ρωτά γιατί να μου δοθεί η απάντηση

Λες και ορίζονται τα συναισθήματα με γνώση..
Η γνώση όμως ορίζεται απο συναισθήματα.

Κρυώνει αυτό το αεράκι
Σώμα και πνεύμα το παγώνει
Που είναι η ζεστασιά της αγάπης;

Μήτε υπήρξε ποτές αγάπη και δεν ήταν απλά μία συγκάλυψη φόνου ανικανοποίητων πλασμάτων;

Τα συναισθήματα ορίζονται με πράξεις
Και αυτά που μέλουν για καλό με ευγενείς κινήσεις
Και αυτά που προσδοκούν το πάντα με αγκαλιές.

Για όλα αυτά δεν θέλω να έχω να κάνω με αέρηδες του παρελθόντος
Μα αν είσαι νότα του μετά
Να με αγαπάς...και να το λες χωρίς λόγια.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Οργισμένη μου θάλασσα

Και να πονάς, και να πονώ με τον πόνο τον δικό σου !
Γιατί δεν μπορώ να σου τον πάρω,μάτια μου !
Ούτε που ξέρεις πώς το θέλω
Πόσο πολύ το θέλω.

Εγώ είμαι ξύλο από ναυάγιο και εσύ το κύμα
που μια με διώχνεις στην κόλαση
και μια που με τραβάς στην αγκαλιά σου.

Και δεν θα κλέψω ποτέ αυτά τα χείλη
Και δεν θα γευτώ ποτέ αυτόν τον παράδεισο

Εγώ θα είμαι το ξύλο που σου κρατά παρέα ,οργισμένη μου θάλασσα
Ενώ εγώ λιώνω σιγά σιγά στα αλάτια σου
Με ένα μειδίαμα στα διψασμένα μου χείλη

Είναι ο φόβος του αμφίβολου που με κυριεύει
Είναι ο φόβος των μελλούμενων τρικυμιών

Και να γελάσεις, και να γελάσω μαζί σου και γω !
Γιατί δεν έχω λόγο να μη χαρώ για σένα,μάτια μου
Ούτε που ξέρεις πώς το θέλω
Πόσο πολύ σε θέλω



Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Αν ήμουν ένα ξωτικό.


Αν ήμουν ένα ξωτικό,θα ήμουν ένα διαταραγμένο ξωτικό.
Συνήθως με πολλά προβλήματα που θα προέρχονταν από τα εξωτερικά ερεθίσματα ακόμα και του ίδιου του περιβάλλοντος.

Θα ήμουν το πιο τρελαμένο από όλα τα ξωτικά. Το πιο γκρινιάρικο,το πιο αλαζονικό,το πιο υπεροπτικό.

Θα απολάμβανα ατελείωτο χρόνο ολομόναχο,ταξιδεύοντας κοντά σε καταρράκτες και καταπράσινες κοιλάδες,παρατηρώντας τους πανέμορφους μονόκερους μήπως και κάποιος θέλει να τους κάνει να κλάψουν..
 

Θα ήμουν ένα ξωτικό πολεμιστής! Ένα ξωτικό προστάτης !

Θα τόνιζα με όποιον τρόπο μπορούσα όλα τα αρνητικά στοιχεία, που θεωρούν οι άλλοι, ότι έχω. Έτσι θα με άφηναν στην ησυχία μου περισσότερο διάστημα.


Και αν κάποιος προσπαθούσε να με ενοχλήσει θα έκανα ένα ξόρκι στην Αρχαία Γλώσσα και θα με έχανε από τα μάτια του. Μετά θα έτρεχα. Θα έτρεχα μακριά με τα ψηλόλιγνα γυμνά πόδια μου και θα στεκόμουν εκεί..στο πιο ψηλό σημείο του καταρράκτη ακούγοντας τα νερά που αυτοκτονούν, ανοίγοντας τα χέρια μου σε ένα υπέροχο πρωινό. 


Χρώματα,Μουσική, Φως.

Πράγματα που μπορώ να απολαύσω και τώρα που δεν είμαι ξωτικό.