Οδός ποίησης 17.[Διόρθωση 2η]

Εδώ σε αυτή την μικρή γωνιά, χωρίς να προσπαθώ να με βρουν
ξετυλίγω κάθε τι από εμένα και τυλίγω όποιον αρέσκεται να με βρίσκει σε αυτή τη γωνιά.

Κάθε φορά που ο χρόνος σταματά αυτή η γωνιά γεμίζει,
πλημμυρίζει άλλες σκέψεις,
μακρινές αλλά και από μέσα βγαλμένες.

'Αλλοι διαβαίνουν μπροστά Της αδιάφοροι,
και αυτοί καμιά εντύπωση δεν έχουν
Μερικοί εκπλήσσονται
και αυτοί τίποτε δεν γνωρίζουν
Ένας,δυο μονάχα..με κάνουν να χαμογελώ
και να συνεχίζω.

Και ενώ είμαι μόνος,μέσα μου βρίσκουν τον εαυτό τους πολλοί
μα προτιμούν και αυτοί σιωπηλά να σωπαίνουν.

Μυστήρια γωνιά στον κόσμο των βαρβάρων
Οδός ποίησης 17.

10.02.11

Έχεις κάτι το ξεχωριστό..που είναι όμορφο όμως
και με κάνει και ξεχνώ..

Η αλήθεια είναι πως όταν είσαι μαζί μου δεν θυμάμαι πως ξεχνώ
γιατί δεν με νοιάζει τίποτα από το παρελθόν
Όλα μοιάζουν ανακούφιση..

Χαμογελάω στην ιδέα ότι μόνο εσύ γνωρίζεις
τι καλά εννοώ..
εσύ..εσύ..

Που σε βρήκα και όμως ήσουν χαμένη
που με βρήκες και βρέθηκες και εσύ.

Με τρομάζουν όταν περνούν οι ώρες και δεν είσαι εδώ..
φοβάμαι πως με ξεχνάς..
Μα έρχεσαι πάλι ξανά και φέρνεις την χαρά στην ψυχή και την καρδιά μου.

Μείνε.

Της ανάμνησης το κλουβί

Αν είχα έναν κόσμο μόνο για 'μας θα σ' έκλινα εκεί μέσα να μην μπορεί να σε αγγίζει κανείς
Γιατί καρδιά μου ο κόσμος είναι σκληρός και γω πολύ μαλακή που άφησα να σε γδάρουν έτσι με τα νύχια τους.

Τους φοβάμαι μάτια μου όλους αυτούς..γιατί είδα την ζήλια στα μάτια τους και μετά είδα εμένα μόνη, γιαυτό θα σε έκλινα στον κόσμο μας..να μπορώ να σε φροντίζω μόνο εγώ και να 'σαι ευτυχισμένος εκεί μέσα.

Μα τα όμορφα πουλιά , χαίρεσαι να τα βλέπεις να πετούν ελεύθερα όπου θέλουν.
Δεν σου πάει η καρδιά να τα βλέπεις να μαραίνονται σε ένα κλουβί. Και εγώ αυτόν τον δρόμο ακολούθησα..της ελευθερίας και σε άφησα να πετάξεις μακριά..για όπου θες..

Και αν πίστεψα για μια στιγμή πως έμεινα μόνη..έκανα λάθος. Δεν μένεις πότε μόνος όταν δίνεις ελευθερία..γιατί τελικά πάντα εδώ είσαι και ας έφυγες

Να θυμάσαι όμως να προσέχεις στα ταξίδια σου..γιατί υπάρχουν κυνηγοί..που δεν διστάζουν..και δεν σέβονται..

Να θυμάσαι να προσέχεις..

..γιατί εγώ δεν μπορούσα να σε βλέπω σε κλουβί.

Αυτή είπε...

Ενώ εμείς μαθαίνουμε από τα λάθη,τα λάθη παραμένουν λάθη.Επομένως δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν κάνουμε λάθη,αλλά αυτούς που είναι λάθη.

Ενώ παλιά οι λέξεις έπεφταν σαν κρύσταλλοι σε μάρμαρο

Ενώ παλιά οι λέξεις έπεφταν σαν κρύσταλλοι σε μάρμαρο
τώρα πια δεν υπάρχει ήχος..δεν υπάρχει φωνή.

Όταν κάτι φεύγει χωρίς να έχει ενδιαφερθεί καθόλου να μάθεις για τον ερχομό του
οι πράξεις κολλάνε σε έναν χρόνο που δεν μοιάζει με παρόν..παρελθόν..ή μέλλον..-

Θέλω τόσο πολύ να φωνάξω ,στάσου..μην φεύγεις.
Θέλω να κλάψω τόσο πολύ ώστε να μην ξανακλάψω ποτέ μου
Θέλω να γελάσω δυνατά αλλά αυτό μοιάζει τόσο μακρινό..

Μα μόνο αν μπορούσες να με ακούσεις ..να γυρνούσες..να μην έφευγες..
και δεν με νοιάζει κανένα μεταφορικό μέσο που σε παίρνει μακρυά
η ψυχή σου άγγελε μου..η ψυχή σου να μην έφευγε..

people feel it

people .. wait
i need a chance
or to be changed

people..listen
i need a motive
or to be moved

people..grab me
i need with
or to be without

people..look me
i need a point
or to be pointed out

people..wait
i need..
or i don't

οταν χάνεσαι τις νύχτες

που χάνεσαι τις νύχτες
δεν θέλω να ξέρω
και δεν ρωτώ

μα εγώ μένω εδώ
δεν με μισώ γι' αυτό
και δεν ενδιαφέρομαι

της καρδιάς τα θέλω
δεν αλλάζουν με μιας
και δεν ξεχνιούνται

υπομονή να'χεις ψυχή μου
δεν σπας στα δυο
και δεν είσαι ένα

που είναι η χαρά
δεν με τσακίζει αυτή
και δεν με πονά

Μόνο που έφυγες εσύ
δεν μ' αγαπάς πια
και δεν με νοιάζεσαι.

Η ζωή συνεχίζει γοργά
είναι αληθινή
και με παρασέρνει μαζί της.

Αυτός ο κόσμος απόψε γίνεται γυαλί

Τι να πιστέψεις, τι..
Αυτός ο κόσμος γίνεται γυαλί
Προσπαθώντας να μην σπάσει
κόβεσαι πιο πολύ.

Ποιον να πιστέψεις, ποιόν..
Μοιάζει με ψέμα ο κόσμος αυτός
Όσες αλήθειες κι αν ζητάς
στα ξαπλωμένα ψέματα πατάς.

Και το γυαλί έσπασε ξανά.

οι Ερμηνίες της ΄Ωχρας.

Δεν το είχα αντιληφθεί εξ' αρχής. Τ' ομολογώ.
Και ακόμα δεν ξέρω αν επιτρέπετε να το παραδεχτώ.
Όχι, πιστεύω πως όχι..τώρα είναι χειρότερα από ποτέ.

Πριν ήταν η δική μου ζωή..τώρα είναι η δική σου..
και εσύ ξέρω πως με νιώθεις και γνωρίζεις πως δεν θα στεκόμουν ανάμεσα στην ευτυχία σου.
Είναι όμως ευτυχία σου;; Και εμείς;; Και εγώ;; Εγώ γιατί δεν σε άρπαξα όταν μπορούσα; Εγώ..

Και τώρα όλα μου θυμίζουν εσένα..όλες εσύ.
Όχι όλες..αλλά να..αυτές που σου μοιάζουν..
Δεν ξέρω αν το βλέπω μόνο εγώ..ή και εσύ..

Το μόνο που ξέρω είναι πως ότι και αν συμβαίνει εσύ με αγαπάς.

Νεκρή διεύθυνση,νεκρός αποστολέας

Όλα νεκρά τα άφησες και έφυγες. Όχι δηλαδή πως είχες έρθει καμιά φορά και από εδώ. Ρίζωσες όμως βαθιά ΕΔΩ! Ναι,εδώ στην καρδιά μου. Βλέπεις; Αλλά πώς να δεις; Με τι μάτια ; Και με ποια χείλη να αρθρώνουν την απαγορευμένη λέξη;; Τώρα πια, δηλαδή.

Ένας νεκρός παραλήπτης. Ή πολύ καλύτερα εκατοντάδες αμελέτητα γράμματα, μυρίζει μούχλα η γωνιά που περιμένει μια διεύθυνση για να τα ξεφορτωθεί. Να θέλει το ηφαίστειο να σκάσει, και να μην έχει γη. Να έχω τόσα πολλά, και να μην έχω..να μην έχω..όχι δεν έχω..

Και δεν μπαίνει ακόμα φως, ξέρεις, στο δωμάτιο μου. Στους τέσσερις τοίχους τσακίζονται σαν τρελές οι αναμνήσεις προσπαθώντας μανιασμένα να βρουν διέξοδο. Δεν υπάρχει. Όχι ακόμα.

Για πόσο ακόμα όμως; Έχω κουραστεί,κατάλαβε με. Σκληρό να σε σκοτώνουν τα λάθη σου λίγο λίγο, και εσύ νεκρή να περπατάς στο πτώματα των εαυτών σου. Σκληρό.

Τρεις νύχτες δώσε μου

Και τώρα καρδιά μου τι;; Τι κι' αν έφυγες;
Επειδή δεν μπορείς πια να με ακούσεις να ουρλιάζω νομίζεις
πως τις νύχτες τα μάτια μου δεν λερώνουν το φεγγάρι;;

Τώρα το μόνο που γνωρίζω είναι πως κάπου υπάρχεις.
Υπάρχεις όμως; Ακόμα; Ούτε αυτό δεν έχω την πολυτέλεια να γνωρίζω
εδώ που με πούλησες, μόνη,να θυμάμαι,καταραμένα.

Ποιος σου είπε ότι θέλω να θυμάμαι;;
Ποιος σου είπε ότι το μόνο που θέλω κάθε φορά που μιλάμε είναι να σε κατηγορώ;
Δωσ' μου 3 νύχτες μόνο. Δικές μου. Δικές μας.

Την πρώτη να σε κατηγορώ και να κλαίω.
Την δεύτερη να για να με καταλάβεις και να αρχίσεις να με θυμάσαι. Να κλαις.
Την τρίτη δωσ' την μου για να σε μισήσω. Δωσ' την μου για να πεθάνω σκοτώνοντας σε.

lyrics to an end

i wake up and see
seeing my life passes away

every moment i feel
feeling every hit of my heart

i think i can finally see
at the deep dark sea
darkness lives down here
and the cold makes its home in my soul

at nights i wake up in a new same world
touching the distance between us,my love
i can hardly see you
i can hardy feel you
you can hardly love me
and you're just staring my wants being shattered.

ανούσιες θεωρίες

Άφησε με μόνο να αγγίξω τις παλάμες σου,
να σε φιλώ γλυκά στο μάγουλο
και εσύ όμορφα να θες να με κλείσεις στην αγκαλιά σου.

μα ο φόβος δεν σ' αφήνει. Αυτός ο φόβος πως πια δεν έμεινε χρόνος καθόλου
που τα πλάσματα τα θνητά τα φθείρει και που αυτά παρακαλούν χωρίς να ξέρουν ποιόν
για λίγο χρόνο ακόμη.

Έτσι λοιπόν πως τρέχεις από εδώ κι' από εκεί
σαν αποπροσανατολισμένη σβούρα
τυφλά μάχεσαι το τίποτα και δεν μ' αφήνεις να σ' αγγίξω.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Μόλις χθες άνοιξα και δεύτερο blog. Είναι σε μορφή ημερολογίου.
Όποιος ενδιαφέρεται ας ρίξει μια ματιά. :-)

http://doricdiamond.blogspot.com/

Οδός ποίησης 17.

Εδώ σε αυτή την μικρή γωνιά, χωρίς να προσπαθώ να με βρουν
ξετυλίγω κάθε τι από εμένα και τυλίγω όποιον αρέσκεται να με βρίσκει σε αυτή τη γωνιά.

Μες στα στήθια μου, ψυχή έχω και να φωνάξω δυνατά μπορώ
μα προτιμώ σιωπηλά με σειρές από γράμματα να μιλώ.

Εδώ είμαι μόνος κι' όμως μέσα μου βρίσκουν τον εαυτό τους πολλοί
μα προτιμούν και αυτοί σιωπηλά να σωπαίνουν.

Την αγαπώ αυτή τη γωνιά και ας μην γίνει ποτέ δική μου.
Οδός ποίησης 17.

9 Αυγούστου.

Ίσως και να ήθελα να αφιερώσω όλη την μέρα μου γράφοντας για σένα σήμερα αν ήμουν σίγουρη ότι θα καθόσουν να τα διαβάσεις ή ακόμα καλύτερα αν θυμάσαι ακόμα την ιστοσελίδα μου να μπεις.

9 Αυγούστου. Άλλη μία χρονιά

Σε έχω χάσει. Άφησες να σε αφήσω. Ύστερα προσπαθούσες να γατζοθείς επάνω μου για να μην με αφήσεις να φύγω. Αέρας ήμουν και δεν πιάστηκα. Πολλά τα λάθη μεγάλα τα πάθη. Τι να πει κάνεις για σένα και για μένα;; Εσύ έχεις κάτι να πεις;; Εγώ πολλά. Πάρα πολλά,μόνο που δεν βρίσκω,να,τις λέξεις. Δεν μου φτάνουν οι λέξεις,οι ήχοι,τα γράμματα ίσως.

Η απόσταση.

Αυτή κρατούσε το σπαθί και αφού μας έκοψε με μιας στα δυο έπαιζε σκίζοντας τα δέρματα μας λίγο,λίγο. Αυτά που ήδη μάτωναν από πόνο. Αγάπη;; Ποιος από τους δυο μας μπορεί να μιλήσει για αγάπη;; Εγώ σε κατηγορώ και λέγω πως δεν μπορείς. Πια δεν υπάρχεις. Ίσως το σώμα σου να γιορτάζει σήμερα τα γενέθλια σου όμως εσύ που με αγαπούσες έφυγες εκείνο το καλοκαίρι για πάντα.

Ματώνω. Ακόμα.

Περιμένω ακόμα εγώ.Εσένα.Κοιτάζοντας κάθε δειλινό που ο ήλιος πάει να κοιμηθεί πως έρχεται σκοτάδι. Και πάλι το σκοτάδι,εγώ,το δωμάτιο και οι κραυγές μου. Εσύ άφαντος.

Μηχανή χρόνου.

Αν είχα ένα τέτοιο μαραφέτι δεν θα ήξερα πως να το χρησιμοποιήσω. Παρελθόν;;
Μα όχι..,Μάλλον στο μέλλον θα πήγαινα και θα ερχόμουν να σε βρω. Φταίει που δεν μπορώ άλλο να περιμένω. Φταίει που ήσουν εσύ κ μου έμαθες πως να σε παίρνω αγκαλιά.

Άλλα βράδια.
Προσπαθώ να μην με πάρουν τα ζουμιά και κλίνω τα μάτια μου να σε βρω πάλι εκεί να μου χαμογελάς και να με κλείνεις στην αγκαλιά σου. Φτωχές όλες οι παρομοιώσεις για να το περιγράψω. Δεν μου φτάνουν οι λέξεις..

Ψυχές.
Αν κάτι έμεινε θα διάλεγα να θυμώσουν που και που..όχι εμένα..την χαρά που ένιωθες και άλλη τόση που έδινες εσύ. Κάτι που ξέχασα να πω εγώ είναι ευχαριστώ. Σ' ευχαριστώ.

Αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μία ευχή μου θα ήταν όχι να γύριζες..αλλά να ερχόσουν.
Μα είναι δική ΣΟΥ μέρα σήμερα,δικές σου οι ευχές.

Χρόνια πολλά.

"Και αν ποτέ πεις πως δεν υπάρχουν,αυτές πεθαίνουν"
Ξέχασα να σου πω..πως αν τις ξεχάσεις παύουν να υπάρχουν γιατί δεν έχουν λόγο πια να ζουν.

Σ' αγαπώ.

Δεν μου φτάνουν οι λέξεις.

Συγνώμη

Αυτή είπε..

Είναι θλιβερό,μέσα σε όλα,να μην έχω και εσένα. Εσένα που μπορείς να με σώσεις και να μου κρατάς συντροφιά. Την χρειάζομαι.
Εσένα να με αγαπάς και να με φροντίζεις. Να με σηκώνεις όταν πέφτω.
Εσύ που να με βοηθάς μπορείς να ξανά περπατήσω.
Ακόμα ψάχνω να σε βρω Εαυτέ μου.
Να με συγχωρέσεις που με άφησα να σε αφήσω.
"Μην με αφήσεις να σε αφήσω. Ποτέ,γιατί κάθε φόρα σκοτώνει την αγάπη και αυτό που μένει είναι τα ερείπια. Εμείς."

Γράμμα προς εσένα.

Πόσες χιλιάδες φορές θα γίνομαι κομμάτια για σένα.
Εσύ δεν έχεις όνομα..ούτε μορφή για μένα.
Να σε χαίρονται άλλοι και εγώ εδώ να σ' αγαπώ
χωρίς να σε ξέρω.

Πόσο πολύ θα το αντέχω αυτό;
Αέρας είσαι και δεν πιάνεσαι
Φυσάς δυνατά και χάνεσαι
Χάνομαι έτσι και εγώ.

Βάζω νεράιδες να σε βρουν
και πίσω τρέχω εγώ, μα λοξοδρομώ συχνά,
νομίζοντας τον δρόμο αυτόν αποφεύγω
και πάλι πίσω από τις ξωθιές με βλέπεις να πηγαίνω .

Δεν ακούς πια το κλάμα τους
μήτε το δικό μου.
Και όμως ακουγόμαστε στις νύχτας το τραγούδι
και σαν έρθει το πρωί ο ήλιος στεγνώνει τα σεντόνια.

Έγινε το σ' αγαπώ συνήθειά και χαθήκαμε για πάντα.

Θα σε ονειρεύομαι.

η μικρή σου νεράιδα.

Αυτή είπε..

~Είναι τα όνειρα αυτά που σπάζουν και φέρνουν πόνο πολύ.
Είναι αυτά τα οποία πιστεύουμε πως είναι.
Δεν φταίνε αυτά που είναι πραγματικότητα αλλά εμείς που τα είδαμε λάθος.~

Αδρανής της ζωής θεατής [Διόρθωση 1η-Υποψήφιο διαγωνισμού]

Και εκεί στέκω εγώ,
αδρανής της ζωής θεατής είμαι.
και βλέπω πολλά να περνούν
μα εγώ δεν πράττω
μόνο κοιτώ και περιμένω.

Και βλέπω την ζωή μου να φωνάζει,
εμένα να φωνάζει, υστερικά
πνίγεται στο βούρκο της μοναξιάς,
απροσδιόριστο το σκούρο γκρι φόρεμα της
μέσα στα θολά νερά.

Δεν την άφησε η ευτυχία
μήτε η αγάπη,ο έρωτας,η απόλαυση,
το χαμόγελο,το χαμόγελο..
Την άφησα εγώ,χωρίς να αποφασίσω αν το θέλω.
Και να την πάλι, σαλεύει νευρικά

Με αναγκάζουν να αφήνω
Με γεμίζουν ελπίδες να περιμένω
Ενώ γύρω μου αφήνουν την γύμνια
τον εξευτελισμό,την απανθρωπιά
να γδέρνουν το σήμερα.

Σήμερα,όπου η δουλειά αναπαύεται εν λανθανσμένω τόνω
και αρνούμαστε, αν και παιρνόμαστε για σπουδασμένοι,
την αλήθεια που αποκαλύπτεται στην παραλήγουσα

Τολμούν ακόμα
να μιλούν για τους πατέρες μας
με τόση περηφάνια
Ντρέπομαι.
Όλος αυτός ο θαυμασμός μου
για τότε, μετατρέπετε μέσα μου
στον καθρέφτη της αλήθειας του σήμερα.

Έναν καθρέφτη που δύσκολα ξεχωρίζεις τα λουλούδια
που απεικονίζονται μέσα στην πλημμύρα των θραυσμάτων,
μαυρισμένων θρυψάλων που φρόντισαν αυτοί γι' αυτά.
Αυτοί.Αυτοί.Που θέλουν εμένα
αδρανής της ζωής θεατής να' μαι.

Μα δεν ξέρουν πόσο δυνατή είναι η θέληση των ανθρώπων για ζωή.
Τα ψέματα κάποτε τελειώνουν..
Μα δεν θα μιλήσω με θα
αλλά μόνο όταν το μέλλον γίνει παρόν
και τα λόγια πράξεις.