Εμπόριο

Αλίμονο σε όσους πια εγώ κοιτώ και μη θέλοντας μένω, γιατί έτσι το κέρδισαν αυτοί, αδρανής.
Είναι η αγάπη ένας λέτσος παρατηρητής στο ανίερο πάθος.
Αλίμονο σε αυτούς που εγώ αγαπώ και ο εαυτός τους είναι εχθρός.

Αλίμονο σε αυτά τα πλάσματα που αποσιωπούν τις κραυγές τους δαγκώνοντας τα χείλη τους.
Είναι το κλάμα μονάχο,μονάχη και πληγωμένη η καρδιά.
Αλίμονο σε όσους έχουν μάτια αλλά δεν μπορούν να δουν τα λάθη τους.

..μα πιο πολύ αλίμονο στην πληγωμένη σου ψυχή.
Όταν σου φώναζαν σ' αγαπώ, εσύ αγόραζες έρωτες.
Όταν θα το ζητάς θα σε πουλάν για έρωτες.

Το 2010

Άρωμα αποπνιχτικού καπνού. Σκέψεις πλανώνται στο σκοτάδι. Ολόγυρα φως.
Και η ζωή αγκομαχώντας συνεχίζει την αποπροσανατολισμένη πορεία της.

Φωνές για ελευθερία. Γαλήνη και ηρεμία. Στον κόσμο βασίλισσα η κραυγή.
Και οι φωνές ενώνονται και γίνονται μία, νίκη καδμεία γι' αυτή τη ζωή

Η μορφή σου.Για σένα

Μια μορφή στο σκοτάδι. Απλά ξέρω πως υπάρχει.
Δεν γνωρίζω πως είναι. Αγαπώ.

Τα μάτια μου θολός ουρανός. Τα δυο μου χέρια τρύπες.
Η ζωή μου μοιρασμένη σε κομμάτια. Παλάτια της ψυχής το θέλημα.

Αγέροχα στέκεις εκεί. Δεν μου μιλάς. Αγάπησες.
Χαμογελώ και απλά ξέρω ότι υπάρχεις. Ξέχασες.

21.02.10

Τόση ομορφιά. Τόση άφησε στην ψυχή το γλυκύτατο όνειρο.
Τόση ξεγνοιασιά ..τόση ώστε θα διάλεγες να μείνεις στο όνειρο για πάντα.

Όλα τόσο όμορφα. Το αδύνατο πραγματικότητα. Το σκοτάδι λαμπερός ήλιος. Το άγγιγμα πνοή ζωής, πηγή ζεστού χαμόγελου.

Σαν ταξίδι πάνω σε όμορφο μετάξι. Τα "θέλω" γίνανε γι αυτή τη στιγμή αλήθεια χωρίς κόπο και προσπάθεια. Ένας μπουφές από αγαπημένα φαγητά,μένει μόνο να διαλέξεις σειρά προτεραιότητας

Η θέληση για τη συνέχιση του παραδεισένιου ταξιδιού τόση δυνατή.Αξιοζήλευτη..Γιατί δεν φτάνει μόνο η θέληση αλλά η πράξη.

Γιαυτό σαν ξύπνησες εύχεσαι να μην το είχες δει αυτό το διαβολικό όνειρο.

Όνειρα ανώφελα πια.

Και αν ποτέ με αναζητήσεις, εγώ θα' μαι εδώ,αγναντεύοντας το πέλαγος.
Το πέλαγος των ονείρων μας. Όνειρα που μοιάζουν ανώφελα πια.
Όνειρα που βυθίζονται,βουλιάζουν,χάνονται και έπειτα λησμονούνται

Και αν ποτέ με σκεφτείς κάνε σκέψεις χαρούμενες και τρέξε στον κάμπο.
Τρέξε στον κάμπο του μυαλού σου με τα όμορφα λουλούδια.
Κάποτε φύτευες και για εμάς όμορφες γαρδένιες και τριαντάφυλλα

Και αν ποτέ θυμηθείς και νοσταλγίσεις μην γυρίσεις στο ποτάμι
Στο ποτάμι των δακρύων σου που έχει τόσες αναμνήσεις.

Και όταν θα φωνάξεις..γιατί θα φωνάξεις δυνατά..'Απλά θυμήσου καρδιά μου άνθρωποι ήμασταν και εμείς.. περάσαμε μαζί πελάγη,κάμπους,ποτάμια κι' όμως χαθήκαμε στο διάβα της αγάπης.

Πραγματικότητα και όνειρο

Το όνειρο έσβησε νωρίς
Αφήνοντας τις σκέψεις μου σε όνειρο που χάθηκε
'Αφήνοντας εμένα πάλι στην αρχή.

Το πουθενά δεν είναι μακριά
Σύντροφος των ονείρων στέκει
Και ταξιδεύουν μαζί ώσπου κάποιο από τα δυο θα μείνει σύντροφος δικός σου και της πραγματικότητας

Ο κύκλος του ήλιου

Όταν χαράζει η αυγή ίσως να είναι η μέρα που θα ακούσεις κάτι σαν σιγανή κραυγή.
Στην αρχή έτσι θα σου φανεί, στην συνέχεια θα τρέξεις να κρυφτείς
Δειλά-δειλά θα αρχίσεις να ξεθαρρεύεις από την κρυψώνα σου..να δεις..τι σε καλεί
Αυτό το άκουσμα θαρρείς σε γύρευε από νωρίς
Και πάλι μες την πλάνη του θα χαθείς γιατί ήταν πολύ νωρίς να καταλάβεις πως δεν μπορείς.

Μέσα στο όνειρο μπορείς να φανταστείς
Να χαρείς και να πιστέψεις πως το παρόν είναι αλλιώς
Και το παρελθόν κακός.
Μα μες το όνειρο και εσύ και εγώ και αυτός ξέρουμε πριγκίπισσα είναι η αλήτισσα
Η πλάνη.

Και όταν ο βασιλιάς ήλιος κουραστεί θα πάει να κοιμηθεί
Δεν θα σε ρωτήσει αν μπορεί, μονάχα θα σου θυμίσει πως
Και πάλι μες την πλάνη εχάθηκες, γιατί ήταν πολύ νωρίς να καταλάβεις πως για άλλη μια φόρα το παρελθόν ήταν παρόν και τώρα κ αυτό το παρόν γίνεται παρελθόν.

Όταν τελειώνουν τα όνειρα

Της άφησε το χέρι λέγοντας της σ'αγαπώ..
Είχε εξηγήσει πολλές φορές τα "αλλά"..
Κατα βάθος ήξερε ότι οι λέξεις έβγαιναν από τα χείλη του χωρίς να εννοεί αυτά που έλεγε.
Γύρισε και είπε πως την λατρεύει..Αυτή απλά έσκυψε το κεφάλι.Τι να του έλεγε μετά από όλα αυτά που είχε ακούσει;; Σε τι να πίστευε..Αφού είχε σταματήσει να ονειρεύεται.

Το όνειρο σταμάτησε εκεί που τελείωσε η ελπίδα. Ή μάλλον εκεί που θέλησαν να τελειώσουν την ελπίδα με την απαισιοδοξία τους να γκρεμίζει ότι πιο όμορφο υπήρχε. Τα όνειρα τους.Άδικα.

Και Πάλι..

Πόσες φορές θα σκορπίσεις τον εαυτό σου;
Πάλι στα ίδια; Για να καταλήξεις που? Στο τίποτα;
Πόσες φορές θα πιστέψεις ότι το τώρα είναι διαφορετικό;
Μέχρι να γίνει και αυτό ένα με το παρελθόν;

Και έρχεσαι και νοιώθεις ξένος μέσα στο ίδιο σου το σώμα.
Έχεις σιχαθεί κάθε δάκρυ κάθε χάδι κάθε ψέμα.
Δεν έχεις όνειρα πια..γιατί είσαι πάλι μόνος.
Πάλι δεν σε καταλαβαίνει κανένας και θες να φύγεις.
Θές να φύγεις όπως φεύγω εγώ..

Και βρίσκεις τον εαυτό σου..Και είσαι καλά..μέχρι που το επόμενο ψέμα θα σε παρασύρει σε εφήμερες στιγμές ευτυχίας..Τίποτα δεν είναι αληθινό όσο ο δικός σου πόνος.

Χριστούγεννα

|Όλοι σαν τρελοί πάνω κάτω, κάτω πάνω

από εδώ κι από εκεί, από εκεί κι από εδώ
κρατούν πολύχρωμες σακούλες
άλλες γεμάτες κι άλλες
λιγότερο γεμάτες.

Φώτα παντού..και τα λαμπιόνια παίζουν σαν μικρά παιδιά.
Είναι Χριστούγεννα. Μέρα χαράς;;
Μυρωδιά ζεστού καφέ και τα αρώματα από το ζαχαροπλαστείο ξεπηδούσαν έξω και έπαιζαν και αυτά ..άλλοτε χόρευαν στον αέρα και άλλες φορές έσπαζαν την μύτη κάποιου περαστικού για να ανοίξει και αυτός την πόρτα του ζαχαροπλαστείου και να ελευθερώσει κι 'αλλες τέτοιες υπέροχες μυρουδιές! Να! και οι φωνές από τα πιτσιρίκια..όλα σε μια σειρά για μια φωτογραφία με τον χοντρό γιαλάκια. Ένα κοριτσάκι, μάλιστα, τραβούσε την φούστα της μαμάς της και με αναίδεια απαιτούσε να της αγοράσει την όμορφη κούκλα στην βιτρίνα.


Κι αν γύριζες το βλέμμα σου από την άλλη έβλεπες κάποια λαμπιόνια σπασμένα..και δεν έλαμπαν πια..Το έδαφος ήταν υγρό από την πρωινή βροχή και η σκόνη και η βρομιά δεν ήταν κάτι ευχάριστο. Ένα κοριτσάκι γλίστρησε..και έπεσε..και μία κοπέλα καθόταν στο απέναντι πεζούλι κρατώντας το κινητό στα χέρια της, και ότι κάτι την βασάνιζε ήταν ολοφάνερο. Ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια της..

"Καλές γιορτές. Χρόνια πολλά. Ο θεός να σου δίνει δύναμη και.." έλεγε μία γυναίκα με κουρελιασμένα ρούχα, απλώνοντας το χέρι της στο κενό..

'Όλοι τόσο βιαστικοί..με σκυμμένα τα κεφαλιά και λιγομίλητοι..Μόνο κινήσεις.. βιαστικές και γρήγορες .. να τα προλάβουν όλα! Για την ημέρα "χαράς" και "αγάπης", "προσφοράς" και "ξεκούρασης..". Μα τόσο βιαστικοί..

Τόσο.. που κανείς δεν πρόσεξε ότι υπάρχει μία ψυχή.. σε αυτόν τον σορό από μαύρες τυλιγμένες σακούλες..Εκεί..δίπλα μας..μπροστά μας.

Το λευκό μελάνι

Άρχισε να γράφει χωρίς να ξέρει που θα καταλήξει..'Έγραφε σε λευκό χαρτί με λευκό μελάνι για την άδεια του ζωή.Σκεφτόταν..πίεζε τον εαυτό του και συμπλήρωνε τις λευκές σελίδες με τίποτα..Πέρναγαν από το μυαλό του σκέψεις..όμορφες..άσχημες..όνειρα..εφιάλτες..ταξίδευε..τρένο διαβαίνει σιδηρόδρομο και μετά χάνετε από τα μάτια σου.
Άλλαζε σελίδες και πρόσθετε όλα αυτά που ήθελε να πει..για να μείνουν..να ξέρουν και οι άλλοι..Το είχε ανάγκη να γνωρίζουν..Και το λευκό μελάνι λέρωνε το κατάλευκο χαρτί με άρρητα συναισθήματα..
Ήθελε τόσο πολύ να φωνάξει..αλλά..δεν γινόταν..Προσπάθησε.'Ετσι νόμισε..ότι προσπάθησε..Τον εμπόδισε..Τι;; Ίσως η νοοτροπία του κόσμου..αυτών που δεν έχουν καταλάβει πόσο σύντομη είναι η ζωή και αφήνουν συναισθήματα να θολώσουν τα νερά της ψυχής τους..Φεύγοντας..αφήνοντας το Τίποτα να το θυμούνται όλοι μέσα από την ικανότητα τους να μην μπορούν να θυμηθούν κάτι..Και άλλοι θυμούνται μία λέξη που φωνάζει "ΓΙΑΤΙ?γιατί με λευκό μελάνι;;". Ήταν τα άτομα που πίστευαν σε αυτόν..και ήλπιζαν ότι θα άκουγαν τις σκέψεις του.

Όταν το κατάλαβε ήταν αργά. Έψαξε και βρήκε μαύρο μελάνι..μα του είχε απομείνει μόνο λίγος χώρος για να γράψει..Δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω στις λευκές σελίδες γεμάτες από το λευκό μελάνι γιατί είχαν κλειδωθεί στο σεντούκι του παρελθόντος..
"Μετάνιωσα." Η πρώτη λέξη με το μαύρο μελάνι..η τελευταία για το βιβλίο του..Μα δεν απέμεινε κάνεις πια που να νοιάζεται να μάθει..Είχαν απογοητευτεί τόσο καιρό που έβλεπαν μόνο λευκές σελίδες..Παρόλα αυτά το πήρε το μάτι κάποιων..Πέρασε σαν ψίθυρος που δεν ακούστηκε καθαρά και μετά έσβησε..

"Μετάνιωσα" και έπεσε η πένα από τα χέρια του..αφήνοντας κάποιους να θυμούνται ένα λευκό βιβλίο με ένα αίσθημα πίκρας στην καρδιά τους..

Για όσους έχουν πράγματα να φωνάξουν και δεν το κάνουν ποτέ. Το μετά είναι αργά. .d0ric

Δύναμη ψυχής

Έφτασα ως εδώ..φοβάμαι να ρωτήσω πώς..με ποια δύναμη..αλλά έφτασα. Σε ποια κατάσταση; Και αυτό φοβάμαι να το περιγράψω..Φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι..
Με φόβο ξεκίνησα με φόβο απομακρύνθηκα και με φόβο έφτασα εδώ.

Ήμουν δειλή..Συνηθίζω να είμαι..Όταν κριτικάρουν το κάθε τι που κάνω..που λέω..που γράφω..χωρίς να γνωρίζουν τίποτα..να ξέρουν τίποτα. Το μόνο που θέλουν είναι να ανοίξουν το στόμα τους και να προσπαθήσουν να φανούν οι "έξυπνοι". Δίχως να λογαριάζουν τι εστί αυτό για μένα..Όχι..Δεν θα ακούσω τον κάθε ανόητο..όχι γιατί ξέρω ποια είμαι.Δεν περιμένω κανέναν να μου πει τι γνωρίζω και τι όχι. Βλέπεις και μόνος σου..έφτασα ως εδώ.

Αυτό που με έκανε και έφτασα εδώ ήταν η προσπάθεια μου να παλέψω..να τα καταφέρω. Την δύναμη που χρειάστηκα γιαυτό την βρήκα σε σένα. Εσύ μου την δίνεις..Προσπαθώντας να με χτυπήσεις πισώπλατα..να με ρίξεις κάτω..να με θάψεις..να με πληγώσεις..να μου κάνεις κακό..ή να μου επιβάλεις αυτό που εσύ νομίζεις ότι είναι για το καλό μου..μού δίνεις κουράγιο να πιστεύω σε μένα.

Βλέποντας πόσο κυνικός είναι ο κόσμος.. εγώ εδώ αποφασίζω να διαφέρω. Απόφαση,λοιπόν,και μαγκιά μου είναι να μην κτίζω την ευτυχία μου στις πλάτες άλλων..Με αυτό το σκεπτικό έχω θυσιάσει πολλά..αλλά ξέρω πώς είναι το σωστό και το καλύτερο για μένα και την συνείδηση μου. Τώρα γιατί ίσως εσύ δεν "με πας μια" δεν το γνωρίζω εγώ και ούτε θα ασχοληθώ με αυτό. Αν είσαι μίζερο άτομο και θες να ασχολείσαι με τις ζωές άλλων πάω πάσο. Τώρα που έφτασα ως εδώ..Τώρα που έμαθα να ζω χωρίς φόβο..τώρα που εγώ είμαι δυνατή "no words can bring me down".

Γιατί εγώ αδιαφορώ για σένα..και ασχολήθηκα πρώτη και τελευταία φορά άπλα και μόνο για να σου το κάνω γνωστό

////

Μόνο γιαυτό φίλοι μου "αξίζουν" αυτά τα άτομα. Άμα μάθεις τον εαυτό σου και είσαι σίγουρος για σένα τίποτα δεν θα μπορέσει να σου χαλάσει την διάθεση..και ειδικά άτομα τα οποία απλά σε ζηλεύουν/αντιπαθούν. 'Άτομα που σε αγαπάνε θα σταθούν δίπλα σου..ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ. Όποτε τους χρειαστείς θα είναι εκεί χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.Ξέρω πως τέτοια άτομα δεν τα βρίσκεις εύκολα..Δεν είναι πολλοί αυτοί που μας αγαπούν με ανιδιοτέλεια

*Κατερίνα μου ευχαριστώ που είσαι κοντά μου 11 χρόνια..<3
*Geo μου σ'ευχαρίστω που με κάνεις και γελάω όταν είμαστε μαζί <3

Βρές την δύναμη μέσα σου.Ξέρεις ότι την έχεις.Δεν περίμενες κάποιον να σου το πεί. :)

Χαμένες ελπίδες

Έτσι και εμένα με άφησαν να ονειρεύομαι. Αθώες, λιτές, εφήμερες λέξεις..μου έλεγαν και γέμιζαν τον κόσμο μου. Πόσο αθώο όμως είναι κάτι το οποίο έχει μεγάλη επίδραση επάνω σου;;Κάτι το οποίο μπορεί να σε επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό; Αυτό το οποίο τώρα στάζει μέσα μου σαν καυτό κερί;
Γιατί μου είπαν κουβέντες που θάρρεψα πως ήτανε αληθινές ..και τις πίστεψα. Ήταν αυτό που ζητούσα..αυτό που ήθελα. Με φλόμωσαν με ψεύτικα όνειρα και ανεκπλήρωτα "θα". Μα το χείριστο ήτανε πως είπαν ότι ένοιωθαν..Είπαν ότι καταλάβαιναν Είπαν ότι θα βοηθούσαν..Είπαν ότι δεν θα έφευγαν..θα κάθονταν εδώ..στο πλάι μου..
Φυσικά όλα αυτά δεν ήταν παρά κίβδηλες υποσχέσεις..αναλήθειες..Και με μεγάλην μου λύπη δηλώνω "και πάλι"..
Και έτσι και εγώ ονειρεύτηκα μέσα στη πλάνη..αυτή που εσύ δημιούργησες για εμένα. Να σε ευχαριστήσω αν το επιθυμείς αλλά δεν χρειαζόμουν να ζήσω με ανυπόστατες ελπίδες..και εγώ τώρα σε αφήνω..ελεύθερο..μακρύα από την αγάπη μου. Δεν την αξίζεις ..εσύ ο ίδιος την σκορπάς από εδώ και από εκεί. Όχι δεν σκορπάς αγάπη..Σκορπάς μία λέξη χωρίς να έχει για σένα νόημα που προφέρετε α-γ-ά-π-η.

'Ασε με να ονειρεύομαι..

Και ξύπνησα συν τετριμμένη..νοιώθοντας 'άδεια..κενή. Όλο αυτό τόσο καιρό με είχε κουράσει..

Άνοιξα καλύτερα τα μάτια μου,και ήσουν εκεί. Έμοιαζες κάτι το τόσο όμορφο..ξένο αλλά γνωστό.
Στην αρχή αυτό με φόβισε και δίστασα..αλλά είχες γεμίσει ήδη την μέρα μου. Αυτό σε έκανε πιο ενδιαφέρον.. Μέρα με την μέρα σε συνήθιζα ολοένα και περισσότερο.. Δεν τολμούσα να σκεφτώ τι θα γινόταν αν ξύπναγα και δεν ήσουν εκεί. Ξεχνούσα το παρελθόν,γελούσα,μεθούσα με αυτά που μου έλεγες. Με άφηνες καθησυχασμένη..χωρίς γιατί.. και αυτό με έκανε να μην θέλω να ψάξω..να αρνούμαι να μάθω..μονό εσύ..εκεί..και τίποτα αλλό δεν ήθελα.
Μά τα γιατί γεννήθηκαν..η δίψα για μάθηση..ήθελα να τα μάθω όλα..να γίνω εσύ για να μπορώ να σε νοιώθω καλύτερα..να σε βοηθώ..τα πάντα εγώ για σένα για πάντα.
Χα χα! τι αστεία λέξη.."πάντα". Είναι πολύ ανόητη λέξη για κάποιον που φθείρεται.για κάποιον που δεν μπορεί να την ζήσει..Τα συναισθήματα όμως φθείρονται;;
Και έτσι άρχισα να μαθαίνω..η γνώση όμως σε έκανε τόσο άσχημο..μέχρι που έφτασα κάπου όπου δεν μπορούσα να συνεχίσω..Κατάλαβα ότι τελικά δεν ήξερα τίποτα. Ότι δεν σε ήξερα..δεν σε είχα γνωρίσει ποτέ μου.
Κάθισα και έκλαψα..για σένα; δεν ξέρω..για μένα πάντως έκλαψα. Έφταιγα εγώ που έψαξα; ή εσύ που δεν ήσουν εσύ; Και αποκοιμήθηκα..
Και ξύπνησα συν τετριμμένη..νοιώθοντας 'άδεια..κενή. Όλο αυτό τόσο καιρό με είχε κουράσει..